O URWISIE I MORSKIEJ NARADZIE

Dzisiaj wierszyk dla niesfornych dzieci 👦

Obraz pobrany z Pinterest

Był pewien chłopiec, co rzadko słuchał,

Gdy mama prosiła, on tylko dmuchał.

Zawsze po swojemu, na przekór i wspak,

Aż mu kłopotów wciąż było brak.

Raz na plaży, wśród piasku i słońca,

Psocił i biegał, bez miary i końca.

Rodzice wołają: „Wracaj, bo źle!”,

A on ucieka i śmieje się w mgle.

Woda już groźna, brzeg niebezpieczny,

A on wciąż bryka, ten urwis wieczny.

Gdy mama już chciała zarządzić odwrót,

Przyroda nagle zmieniła swój obrót.

Niebo pociemniało, chmura nadpłynęła,

Wielka fala groźnie w górę się wspięła.

Grzmotnął piorun, zatrzęsła się ziemia,

Wnet chłopca mina w trwogę się zmienia!

„Ojej!” – pomyślał – „To mama i tata,

Wezwali na pomoc siły tego świata!

Chmury i fale są na ich rozkazy,

By mnie poskromić za wszystkie te razy!”

Animacja: Michele Giammaria

I pędzi urwis, co sił w małych nogach,

By u rodziców skryć się w ramionach.

Dziś już pamięta (choć miewa humorki),

Że z naturą rodzice mają... „układziki” i worki!

(Teresa Czajkowska)

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj