PRZYMIARKA DO WIECZNOŚCI

by Donald Zolan

W kufrze, pod warstwą wspomnień i tiulu,

Drzemała biel, co nie zna czasu.

„Włóż ją!” – poprosił, cicho, bez bólu,

Wśród starych mebli i wspomnień lasu.

„Mój drogi, spójrzże, figura nie ta,

Lata dodały tu i tam cienia…”

Lecz dla niego wciąż była tą samą kobietą,

Światłem, co nigdy barwy nie zmienia.

Szmer koronki, jak szept na wietrze,

I nagle suknia – jak dawniej – pasuje!

Bo miłość to takie dziwne powietrze,

Co każdy centymetr duszy ceruje.

On trzyma portret – ich młode twarze,

Ona się śmieje, poprawia welon.

Dziś nie są parą ze starych ołtarzy,

Lecz tymi, co życie wspólnie wyścielą.

Nie zmieścisz się? – żartował cichutko,

Gdy zamek na plecach posłusznie ustąpił.

Dziś idą w jubileusz, taneczną nutką,

W miłość, w którą on nigdy nie zwątpił.

Autor: Teresa Czajkowska

<><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj