NIM ZAPŁONIE ZORZA

art by Tatyana Markovtsev

W czerwieni jedwab spływa, jak krew lub wino,

Gdy cicho przez mrok stąpa, za dawną godziną.

Na szyi białe perły – zastygłe łzy morza,

Blask ich chłodny jak świt, nim zapłonie zorza.

Siada przy starym pianinie, co duszę swą skrywa,

Pod palcem lęk i czułość nagle się odzywa.

Lekko trąca klawisze, jakby kradła ciszę,

W tej melodii ból dawny i miłość usłyszy

.

To znana melodia – ta śpiewność i żal,

Gdy dźwięk, niczym perła, uderza o stal.

Melodia się wije akordem ulotnie

Jak szept zakochanych, co zgasł bezpowrotnie.

Płomień ze świecy  drży złoty i wąski,

Rzeźbiąc gdzieś cienie – minionych dni cząstki.

Wosk spływa powoli, jak łzy zapomniane,

Gdy płomień wskazuje perły rozświetlane.

A u stóp, przy pedałach, mops zwinięty drzemie,

Cichym słońcem cierpliwie ogrzewając ziemię.

Ostatni akord powoli wygasa w oddali...

Tylko pies sapie cicho w pustej, ciemnej sali.

autor: Teresa Czajkowska

link tutaj

FILIŻANKA PEŁNA CISZY

Czasem jedynym ratunkiem dla zmęczonej duszy jest mała, porcelanowa przystań. Kiedy świat krzyczy zbyt głośno, przygotowuję swoją kawusię i zamykam oczy. Zapraszam Was dziś do mojej 'filiżanki ciszy' – miejsca, gdzie czas zwalnia, a każda kropla naparu pachnie spokojem.

W cienkiej porcelanie, biało-złotej,

Gorący napar paruje powoli.

Zostawiam za oknem lęki niebieskie,

I wszystko to, co jeszcze tak boli.

Biorę ten spokój w obie swe dłonie,

Ciepło przenika przez chłodne palce.

W małym naczyniu cały świat płonie,

Choć ja dziś nie chcę uczestniczyć w walce.

Słucham, jak krople o szybę stukają,

Jak zegar na ścianie miarowo mruczy.

Tu, przy tej kawie, sny się zjawiają,

A serce pokory na nowo się uczy.

Nie trzeba mi dzisiaj wielkich wydarzeń,

Wystarczy  aromat – gorzki i ciemny.

To w nim się mieści ocean mych marzeń,

W tej jednej minucie, co trwa... nadaremno?

Nie, to nie strata, to zbiór sił nowych,

W filiżance ciszy, co duszę koi.

Wśród tych aromatów, niemal miodowych,

Znowu odnajduję to, co we mnie stoi.

autor: Teresa Czajkowska

~~~~~~~~~~~~

   A Ty? W jakiej filiżance skrywasz swój spokój? Czy jest to kawa lub herbata w biegu, czy może celebrowany rytuał w ulubionym fotelu?

   Szczęście nie zawsze jest wielkim wydarzeniem. Czasem to po prostu ciężar ulubionej porcelany w dłoniach i świadomość, że przez tę jedną krótką chwilę... nic nie muszę. Tylko być.

~~~~~~~~~~~~

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link                           

BAJKA O ZŁOTYCH WĘDROWCACH

  „Słoneczniki to dla mnie symbole niezłomnej nadziei. Zawsze patrzą tam, gdzie bije źródło światła, ucząc nas, by nie odrywać oczu od tego, co w życiu jasne i dobre. 

   Zapraszam Was na krótką, rymowaną bajkę o tych złotych wędrowcach, którzy zamienili promienie nieba w ciężkie, pożywne ziarna.”

Ten złoty łan odkryłam w czasie podróży
po Wielkopolsce w okolicy Kórnika

Na skraju wioski, gdzie miedza się kończy,

Gdzie wiatr posrebrza wysokie trawy,

Stał hufiec dumny, żółty i lśniący –

Słonecznikowy orszak łaskawy.

Każdy z nich duszę miał w słońcu skąpaną,

W brązowym oku – nasion tysiące.

Budzili ziemię co dzień nad ranem,

By kraść dla siebie niebo gorące.

Lecz jeden kwiatek,  mniejszy od innych,

Pytał starszyznę, chyląc swą głowę:

„Czemu my wciąż, jak dzieci niewinne,

Śledzimy słońca ścieżki złociste?”

„Bo my, mój mały” – rzekł król zagonu,

Co płatki miał jak  strzępy korony –

„Jesteśmy strażą jasnego tronu,

Świetlisty orszak i  nieugięty.”

„Naszym zadaniem jest wierne trwanie,

Nawet gdy chmura zasłoni błękity.

Kwitnąć to znaczy: dawać kochanie,

Być blaskiem słońca w ziemi ukrytym.”

I tak rycersko, ramię przy ramieniu,

Stoją słoneczniki – złoci strażnicy.

Uczą nas wiary w każdym spojrzeniu,

Że warto szukać słońca w ciemnicy.

A kiedy wieczór pola uciszy,

Kładą swe głowy, blaskiem zmęczone

Kto  serce ma czułe, ten może usłyszy,

 Szepczące ziarna na noc zgaszone.

autor: Teresa Czajkowska

~~~~~~~~~~~~

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link                           

ZAPACH STAREJ BIBLIOTEKI

Źródło: Pinterest

   Są takie miejsca, w których zapominam o kalendarzu. Stara biblioteka to dla mnie nie tylko regały, to zapach bezpiecznego dzieciństwa i obietnica, że każda historia – nawet ta najtrudniejsza – ma swoje zakończenie. Zapraszam Was dziś do świata, który pachnie wanilią i starym drukiem.

Wchodzę tu cicho, jakby w głąb własnej pamięci,

Gdzie kurz na grzbietach ksiąg złoci się w smugach słońca.

Tu czas się nie śpieszy, tu nikt go nie pędzi,

A każda litera jest szeptem bez końca.

Pachnie tu kawą, starym papierem i drzewem,

Skórzaną oprawą, co dłonie me chłodzi.

Każdy tom jest małym, ukrytym niebem,

Z którego nadzieja powoli wychodzi.

Przesuwam palcem po rzędach tych zdarzeń,

Szukając rozdziału, co we mnie wciąż drży.

Biblioteka to przecież przystań dla marzeń,

Gdzie w cudzych słowach chowamy swe łzy.

Może na półce, gdzieś w kącie, na dole,

Czeka ta jedna, jedyna strona?

Co ukoi serce, co uśpi swe bóle,

I powie mi: „Jesteś tu znów ocalona”.

autor: Teresa Czajkowska

Źródło: Pinterest

Jaka książka jest dla Ciebie taką bezpieczną przystanią, do której wracasz, gdy świat staje się zbyt głośny?

~~~~~~~~~~

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link                           

AMULET ZIELONEJ NADZIEI

Akiane Kramarik - Konwalie, 2015

„Czy słyszycie cichy szept konwalii w "wazonikowym"  naszyjniku? 

W moim ogrodzie Wiosna wciąż się waha, a rudowłosa dziewczyna w zielonej sukni cierpliwie wypatruje jej kroków. 

Zapraszam Was do świata ubranego w nostalgię i nadzieję. 

Mój nowy wiersz inspirowany pędzlem Akiane Kramarik już jest gotowy. Odkryjmy razem, co przynosi czekanie...

Stoi bokiem do świata, wpatrzona w bezkresy,

W sukni, co barwę mchu i paproci kradnie.

Rude sploty jej włosów – jesieni adresy –

Wiatr z tyłu owiewa  miękko i bezładnie.

Na głowie wianek lekki, zaledwie przeczucie,

Zanim majowe słońce w skronie ją pocałuje.

W sercu nosi nostalgię i dziwne poczucie,

Że Wiosna gdzieś za progiem ciągle się waha... i czuje.

Ciężki naszyjnik, co na piersi drzemie,

Zda się być kotwicą dla płochych marzeń.

Brązem wykuty, by złączyć z ziemią,

To te ogniwa minionych już zdarzeń.

Lecz nad nim konwalie – szept bieli czysty,

Jak amulet słońca, co mrok ten pokona,

Przynoszą wiosny list uroczysty,

Zanim zielenią świat cały zapłonie.

Wypatruje w przestrzeni zielonego znaku,

Lecz poranek wciąż chłodem po dłoniach ją smaga.

To czas, gdy świat drży cicho w oczekiwań braku,

A pąk nowy każdy to wielka odwaga.

Nie bój się, Wiosno krnąbrna, co w pół kroku stajesz,

Spójrz na tę rudą dziewczynę, co ufa bez słowa.

Ty przecież każdą chwilą nadzieję nam dajesz,

Że życie w zielonej sukni narodzi się znowu.

autor: Teresa Czajkowska

~~~~~~~~~~~~~

„A Ty? Jakie amulety nadziei nosisz dzisiaj przy sercu, czekając na swoje własne słońce? Podziel się ze mną, co pomaga Ci przetrwać czas, gdy wiosna w Twoim życiu zdaje się nieco spóźniać.”

~~~~~~~~~~~~~

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład:🧼 

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!)

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link                             

SAMOTNY BIAŁY ŻAGIEL

Niektórzy Goście mylnie uważają , że ten blog traktuję po macoszemu. Już wyjaśniałam na jednym z moich blogów, że jestem kapitanem całej mojej flotylli blogów.  Tego równiez.

"Mój blog z wierszykami stoi w porcie niczym samotny biały żagiel. Czasem wypływa samotnie w rejs. Kiedy go wodowałam, moją załogą były wnuki – chłonące każde słowo, każdą bajkę i każdą rymowankę. Ale czas to najszybszy z kapitanów. Wnuki dorosły, wierszyki o krasnoludkach zamieniły na świat gier i dorosłych spraw, a moja mała łódka zaczęła dryfować w ciszy."

<><><><><><><><>

Na horyzoncie biały żagiel samotny, płynie dostojnie… no, prawie dostojnie. Kapitan w czarnych okularach jak gwiazda, bo glaukoma (jaskra) każe – nie ma dyskusji, prawda?

   Za plecami anioł – pierwszy oficer w mundurze pilnuje, by kawa nie wylała się w burzy. A ja mu szepczę: „Spokojnie, aniele mój, to nie kawa – to moje paliwo do snów!”    Piórko anielskie w dłoni jak ster trzymam, eklerka na talerzu mruga do mnie okiem: „Zjedz mnie szybko, zanim anioł znów powie, że kapitan powinien jeść sałatkę, nie słodycze!”   W zeszycie bazgrzę sercem pisane wiersze, okulary zsuwają się od pary z kawy. 
Anioł wzdycha: „Kapitanie, znowu czekolada?” A ja mu na to: „No właśnie! To moja rada!”

Samotny żagiel?

 No właśnie tak ma być! 

Załoga mała: babcia, eklerka i anioł. W tle samotny biały żagiel - płynący zygzakiem, ale z klasą i z kremem, i z kawą, co nigdy, przenigdy nie stygnie.

<><><><><>

⚓️ Moja blogowa flotylla – wybierz swój pokład: 🧼

Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy (oraz eklerki!).

tutaj link

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania, modlitwa i rozmowy z Archaniołami.

tutaj link

🎨 Oko na obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, filozofia i niekonwencjonalne spojrzenie na płótno. 

link tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „samotny biały żagiel”, czyli rymowana kraina dla dzieci i tych, którzy z bajek nigdy nie wyrośli.

tutaj link