TRZEPOT SKRZYDEŁ, CZYLI OSWAJANIE MIŁOŚCI

Craving by Saint George Hare, 1923

Niektórzy wciąż wierzą w ten nagły, osławiony,

Przez pieśni i wiersze tysiąckroć zrodzony

Trzepot motyli, co serce poruszy,

Gdy miłość gwałtownie zapuka do duszy.

Czekają latami na burzę i dreszcze,

Pytając wieczorem: „Czy to nie dziś jeszcze?”.

Lecz miłość ma czasem zupełnie krok inny –

Jest cicha jak szept i jak motyl niewinny.

U innych ten początek tkwi w wielkim spokoju,

Gdy skrzydła sypiące drobiny nastroju

Siadają na sukni, na dłoni,  ramionach,

By lekkość ta była przez serce poczuta.

I muskają skórę tym czułym łaskotaniem,

Które nie jest jeszcze gorącym kochaniem,

Lecz cichym oswajaniem wrażliwej istoty,

By z dłoni odpędzić lęk oraz zgryzoty.

Bo motyl wie dobrze, że serce człowieka

Przed wielkim wybuchem zbyt często ucieka.

Więc uczy je bliskości dotykiem piórkowym,

By stało się wolnym i do uczuć gotowym.

I wtedy jest łatwiej wznieść oczy ku niebu,

Przyjąć tę miłość bez lęku, zbytniego wybiegu.

Gdy dusza ukojona motylim dotykiem,

Wita to uczucie ze szczęścia okrzykiem.

<><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

  Najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki -  "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj