ZIMOWE CZARY

W ciszy, co mrozem szkli nieba krawędzie,

Idzie przez biel, gdzie świat w bezruchu drzemie.

Czerwony płaszcz – jak serca żywe tętno –

Rozcina mroźną, uśpioną ziemię.

Kroczy aleją, gdzie krzewy ugięte

Srebrzystym puchem zdobią swe skronie,

Lecz jeden z nich dumnie w barwie trwa jeszcze –

Klon, co jak ogień w tej bieli płonie.

Zmarznięte palce gałęzi czerwonych

Gubią na śniegu ostatnie rubiny,

A ona idzie, ślad głęboki znacząc,

W głąb tej surowej, mroźnej krainy.

Zostawia za sobą rytm kroków miarowy,

Głębokie pieczęcie na białym arkuszu,

Jak gdyby krew i lód w jednym uścisku

Szukały drogi do głębi duszy.

Zatrzymała się tam, gdzie czas nie ma głosu,

Pod koroną, co kradnie bieli chłodną ciszę.

Klon – jedyny świadek minionego losu –

W dłoniach wiatru swe liście jak wspomnienia kołysze.

Wyciągnęła dłoń, by dotknąć płomienia,

Co nie parzy, lecz koi w mroźnym powietrzu.

Wszystkie dawne słowa, wszystkie niespełnienia,

Rozwiały się nagle w tym zimowym wnętrzu.

Pod jej stopami śnieg już nie jest pusty,

Znaczy drogę powrotną lub nowe czekanie.

A klon sypie krwią liści na białe chusty,

Pisząc na mrozie ciche pożegnanie.

Pochyliła się nisko, gdzie czerwień się kończy,

Gdzie mróz rzeźbi w bieli swe chłodne koronki.

Tam, w puszystej zaspie, blask nagły i obcy

Przebił się przez zimowe, uśpione rozłąki.

Złoty klucz – ciężki, lśniący, rzeźbiony w marzenia,

Spoczywał w lodowej, przejrzystej pościeli.

Jak gdyby ktoś rzucił go tu z zapomnienia,

By w sercu tej zimy odwagę budzili.

Gdy ujęła go w palce, śnieg syknął pod ciepłem,

A świat wokół klonu jakby drgnął w posadach.

Czy to brama do wspomnień, co dawno już zwiędły?

Czy do jutra, co w płaszczu z purpury się skrada?

Trzyma klucz, a wiatr cichnie, wstrzymując swe tchnienie,

Czerwień płaszcza i liści w jedno się zlewa.

Znalazła odpowiedź na każde milczenie,

Które dotąd szeptały zaśnieżone drzewa.

Z kluczem w dłoni, co ciepłem tętnił nieustannie,

Ruszyła w stronę wzgórza, gdzie mróz rzeźbił cienie.

Tam, pod całunem bluszczu, co w zimowym stanie

Skrył stare mury – poczuła nagłe drżenie.

To nie był tylko głaz, nie tylko ściana głucha,

Lecz wrota wykute w metalu i czasie.

Oplątane cierniem, co mroźnych skarg słucha,

Zarośnięte ciszą, ukryte w bieli pasie.

Zadrżała dłoń kobieca, gdy metal dotknął lodu,

A zamek – stary strażnik – ustąpił z cichym jękiem.

Jakby otwierał drogę do dawnego ogrodu,

Co dotąd był jedynie sennym, mglistym lękiem.

Pchnęła ciężkie skrzydło, a śnieg sypnął z góry,

Odsłaniając przestrzeń, gdzie zima nie sięga.

Zostawiła za sobą mróz i białe chmury,

Tam, gdzie w czerwieni płaszcza nowa tkwi potęga.

Przekroczyła próg zimnej, kamiennej granicy,

Gdzie mróz nagle stopniał w złocistym południu.

Zostawiła za sobą biel mroźnej tęsknicy,

By stanąć w ogrodzie, co nie zna grudniów.

Szkarłat jej płaszcza, dotąd krwawy na śniegu,

Zatopił się w morzu róż i nieznanych kwiatów

Tu czas nie ucieka w szalonym swym biegu,

Lecz drzemie w błękicie na progu światów.

Zapach jaśminu i nagrzanej ziemi

Otulił ją czule, jak dawna piosenka.

Pomiędzy kwiatami, w słońcu promiennymi,

Zniknęła ta droga – jest furtka i wnęka

Klucz w jej dłoni zgasł, spełniwszy zadanie,

A klon za drzwiami wciąż sypie czerwienią.

Tu kończy się zima, a zaczyna trwanie,

Gdzie na zawsze się w słońcu mienią.